Photo Post

ระหว่างเดินทางสู่ Thangnak ก็เดินไป พักไป ชมธรรมชาติสวยๆไปด้วยครับ

วันที่ 12 พ.ย. เดินทางลงไปกันต่อที่ Thasidinma(3000m) แม้จะไกลนิดหน่อย แต่เป็นทางลง

และไม่ชันมาก เราจึงไม่เหนื่อยนักครับ...

(ภาพระหว่างเดินออกจาก Thangnak)

วันที่ 13 พ.ย. เราเดินทางต่อเหนื่อยหน่อยต้องปีนเขาหลายลูก กว่าจะถึงจุดหมายที่ Chhotrephuk(4100m)

วันนี้ เมฆหมอก ลมมากันพร้อมอีกวันครับ...สภาพเส้นทางสูงชันเล่นเอา พวกเรา

เหนื่อยไปตามๆกัน อีกวันครับ

(เส้นทางเต็มไปด้วยหมอก...ตรงจุดนี้ชัน แคบพอสมควรครับ)

บางทีสภาพพื้นที่จริงๆ กับภาพถ่ายก็ดูแตกต่างกัน  โดยเฉพาะระยะลึกตื้น....

ภาพถ่ายมักบอกความลึก ความใกล้ไกล ได้ไม่ดี...เส้นทางหลายช่วง หวาดเสียว

หุบเหวลึก แต่ภาพถ่ายที่ได้ บอกได้ไม่ชัดนักครับ อย่างจุดนี้ ถ้าก้าวพลาด มีหวัง

ตกเขา เจ็บหนัก ถึงตายได้เช่นกัน

ข้อดีของการเดินทาง ในสภาวะอากาศที่หนาวเย็น จะทำให้เราไม่ร้อน เหงื่อไม่เยอะ

นี่พวกเราไม่ได้อาบน้ำมาสิบกว่าวันแล้ว แต่ก็ยังทนกลิ่นตัวเองและกลิ่นสมาชิกคนอื่น

ได้...ถ้าเดินป่าที่บ้านเรา ไม่ได้อาบน้ำคง อึดอัดน่าดูครับ

วันนี้หมอกเมฆ หนาตลอดเส้นทางครับ

วันที่ 14 พ.ย. เดินทางต่อไปยัง Thukding(3800m)...

การเดินทางช่วงนี้ทำให้พวกเราเข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมพวกเราจึงต้องเดินอ้อม

ลงไปทางใต้ ให้เสียเวลา...3-4วัน  เป็นเพราะเส้นทางนี้โหดเอาการ มีแนวเขาสูงและ

ชันหลายลูกที่เราจะต้องปีนผ่าน  ซึ่งถ้าเราเลือกเดินมาทางนี้ตั้งแต่ต้น  เชื่อได้ว่า

ทริปนี้ของพวกเราอาจมีปัญหา...ล่มหรือไปต่อได้ไม่ครบ 6คนแน่นอน...ครับ

(สุดยอดลูกหาบคนหนึ่งของคณะเรา กำลังแบกของขึ้นเขาลูกแรกของวันนี้)

ชมภาพบรรยากาศระหว่างเส้นทางเดินช่วงวันนี้ครับกันครับ...

มีบางคนถามผมว่าธงสีสันต่างๆนี้เขามีไว้ทำไม....เป็นธงมนต์ครับ ถือเป็นการบูชา สักการะ

พระพุทธเจ้า/เทพต่างๆที่ชาวพุทธ แถบทิเบต หิมาลัย ทำกันครับ โดยเขาจะนิยมพูกไว้ณ จุด

สูงสุดของเส้นทางแต่ละช่วง...อย่างจุดนี้ก็นับว่าสูงมากเป็นช่วงที่เราต้องเดินไต่ขึ้นเขา เมื่อถึง

จุดที่เป็นยอดสูงสุดของเส้นทางก่อนจะลงเขา เขาจะผูกธงนี้ไว้ครับ  เชื่อว่าจะทำให้การเดินทาง

ของเราถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยด้วยครับ

ทางลงช่วงนี้ชันมาครับ ยอดเขาที่เราต้องข้ามก็สูงมากด้วยครับ ราว4600ม.

เราต้องลงไปกินมื้อเที่ยงที่หมู่บ้านเล็ก มีหลังคาสีฟ้าข้างล่างนั่นครับ..

สงสารลูกหาบที่ต้องแบกของขึ้นมามากเลยครับ...

ถึงที่พัก..มื้อเที่ยงแล้วครับ

วันที่ 15 พ.ย. สู่ Lukla วันสุดท้ายของการเดิน พวกเราต่างมีความสุข

พากันวางแผนล่วงหน้าต่างๆนาๆ  เกี่ยวกับกิจกรรมที่อยากจะทำแต่ทำไม่ได้

ในช่วงการเดินทางที่ผ่านมา...ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง อาหาร อาบน้ำ...สารพัด

อย่างไรก็ดีพวกเราทุกคนต่างก็ได้รับประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดีต่างๆกัน...

ซึ่งผมเชื่อมั่นว่าหลายสิ่งจะเป็นประสบการณ์ที่สุดในชีวิต ที่พวกเราจะต้อง

จดจำกันไปยาวนานหรืออาจจะตลอดชีวิตนี้เลยก็เป็นได้

สุดท้ายครับ ตลอดทั้งทริปนี้ พวกผมขอยกย่องความอดทนของพี่อ๋อย

ผู้ซึ่งต้องเดินทางอย่างทนทรหดกับริดสีดวงทวาร แต่พี่อ๋อยก็ผ่านทริปนี้

ไปจนได้ สุดยอดครับ  อีกคนก็พี่ประสิทธิ์แม้จะมีโรคประจำตัวความดัน

โลหิตสูง โรคหลอดเลือดหัวใจ...แต่พี่ก็มีความมุ่งมั่นอย่างมากที่จะทำใน

สิ่งที่ตนรักและใฝ่ฝัน  เป็นอีกคนที่น่านับถืออย่างยิ่งครับ...

(ภาพสุดท้าย แสงยามเช้าเหนือหลังคาที่พักจาก Lukla ครับ)

 แต่ล่ะภาพ งามมากๆครับ นอกจาก สถานที่จะสวยมากๆแล้ว คนที่ถ่ายทอดภาพก็จัดมองมองและเทคนิกการถ่ายได้อย่างยอดเยี่ยม ชอบมากๆครับผม
 ส่วนตัวคงเป็นไปได้ยากที่จะมีโอกาสไปเก็บภาพ สถานที่สวยๆแห่งนี้
นอกจากสติไม่ค่อยมีแล้ว สตางค์ก็ไม่มีอีกต่างหาก ขอเป็นผู้ชมอย่างเดียวดีกว่า ฮ่าๆ เอาภาพมาฝากเยอะๆ นะครับ

ดูภาพแบบจุใจเลยครับ ... จะเป็นลม เพราะความสวยงาม...

ดูจากบรรยากาศแล้ว หนาวน่าดูเลย

ชอบมากๆเลยครับ