Photo Post

การเดินทางสู่เส้นทาง Mera Peak Trekking ..ในครั้งนี้ เริ่มต้นจากการชวนพี่ๆ-น้องๆ ...


ที่มีความสนใจอยากไปเทรกกิ้งที่เนปาล..เหมือนกันครับ  เราได้สมาชิกร่วมเดินทาง 6 คน ประกอบไปด้วย


ผมและเพื่อนอีกคน ที่เคยมีประสบการณ์เทรกกิ้งเนปาลมาแล้ว 2 เส้นทาง(แถบEBC และ แถบ Annapurana)


พี่ประสิทธิ์ ผู้ซึ่งมีความรอบรู้และมีความสนใจพิเศษเกี่ยวกับเรื่องราวของเทือกเขาหิมาลัย โดยเฉพาะเรื่องราว


การพิชิตยอดเขาเอเวอร์เรสต์  รวมทั้งความชื่นชอบเป็นพิเศษเกี่ยวกับการถ่ายภาพ พี่ประสิทธิ์บอกกับผมว่ามี


หนังสือเกี่ยวกับภาพถ่ายหิมาลัยมากมาย...มากกว่าร้านขายหนังสือหลายๆร้านเลยทีเดียว  อย่างไรก็ดีนี่นับว่า


เป็นครั้งแรกกับการเทรกกิ้งอย่างเต็มรูปแบบของพี่ประสิทธิ์ครับ   อีกสามท่านที่มากันเป็นทีมก็มี พี่อ๋อยสถาปนิก


หนุ่มกับน้องๆในสังกัดอีก 2 คน คุณนก(สาวสวยหนึ่งเดียว)และหน่อง(สถาปนิกหนุ่ม) ทั้งสามท่านนี้ยังไม่เคยมี


ประสบการณ์ในการเทรกกิ้งมาก่อนเลย....

วัตถุประสงค์หลักสำหรับพวกเราในการเดินทางครั้งนี้ ก็คือการเดินทางเทรกกิ้ง เพื่อให้ได้รับรู้ประสบการณ์ใน


การเทรกกิ้งที่เนปาล เป็นส่วนหนึ่งของการท่องเที่ยวสำหรับคนรักธรรมชาติ การถ่ายภาพและการผจญภัยเล็กๆ


ส่วนจะไปได้ไกลแค่ไหนนั้น เราไม่ได้ซีเรียสมาก เพียงแค่ไม่เป็นภาระต่อสมาชิกคนอื่นๆในการเดินทาง ก็ถือว่า


ทุกคนได้ทำและได้รับในสิ่งที่ต้องการแล้ว

การพบกันครั้งแรกของพวกเราก็ที่สุวรรณภูมิเลยครับ เราออกเดินทางวันที่ 31 ตุลา 52 โดยการบินไทยสู่เนปาล


ใช้เวลา 3ชั่วโมงโดยประมาณ  ที่เนปาล คุณนิรูเจ้าของบ.ทัวร์เนปาลที่เราติดต่อด้วย รอต้อนรับเราอยู่ เราได้เข้า


พักที่โรงแรม Harati ที่อยู่ใกล้ๆย่านทาเมล แหล่งรวมตัวและแหล่งชอปปิ้งของชาวต่างชาติที่มาท่องเที่ยวในเน


ปาลนั้นเองครับ  เราจึงมีโอกาสจับจ่าย..สำรวจความพร้อมก่อนออกเทรกกิ้งอีกรอบ

เส้นทางเดินของ Mera Peak Trekking ทำได้สองแบบหลักๆ คือ


1...แบบเดินอ้อมลงใต้ค่อยๆไต่ระดับอย่างช้าๆ(จริงๆแล้ว ช่วง4-5วันแรกเป็นการเดินทางไกลแบบขึ้น-ลงตาม


ไหล่เขา แต่เมื่อสิ้นสุดวันกลับไม่มีการเปลี่ยน แปลงระดับความสูงมากมายนัก) เส้นนี้เหมาะกับคนที่ยังไม่เคยมี


ประสบการณ์ในการเทรกกิ้ง หรือผู้ที่เกรงว่าจะป่วยจากอากาศที่เบาบาง(High Attitude Sickness)


2…แบบไม่ต้องเดินอ้อมลงใต้ เส้นทางนี้ช่วงวันแรกๆจะต้องเดินจากที่พักซึ่งอยู่สูงราว3พันเมตรเศษจาก


ระดับน้ำทะเล ผ่านยอดเขาชันและสูงกว่า4500เมตร เพื่อไปยังที่พักจุดต่อไป ซึ่งนับว่าหนักและเสี่ยงต่อการ


ป่วยเนื่องจากอากาศที่เบาบาง ผู้ที่จะเลือกเส้นทางนี้จึงควรเป็นผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์การเทรกกิ้งในลักษณะ


นี้มาก่อน...เท่านั้น

Mera Peak Treks...จัดเป็นเส้นทางเทรกกิ้งที่สูงที่สุด...นั่นคือจุดสูงสุดขอการเดินทางของเรานั้น อยู่ที่ราวๆ
6600 เมตร    ถ้าจะไปให้สูงกว่านี้เราจะไม่เรียกว่าไปเทรกกิ้งแล้วครับแต่จะเป็น Climbing Peak หรือการปีน
เขา ซึ่งจะต้องใช้อุปกรณ์และทักษะการปีนเขามากน้อย ตามแต่ยอดเขาที่เราจะไปปีนครับ...
  จากสองเส้นทางที่จะพาเราไปสู่ Mera Peak...ความยาก/ระยะเวลาต่างกันไป
   ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจเลือกเส้นทางแบบเดินอ้อมลงไปทางใต้ เพื่อฝึกฝนและค่อยๆปรับสภาพร่างกาย
ให้เคยชินกับการเดินบนที่สูงๆครับ...แม้จะเสียเวลาไป 3-4วันกับการเดินอ้อมก็ต้องยอมครับ เพื่อทั้งทีมจะได้
เดินไปด้วยกันได้ตลอดรอดฝั่ง หรือไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้นั่นเอง

 เข้าสู่ประสบการณ์จริงในการเดินทาง.....


     มีเรื่องราวหลายอย่างที่เราทุกคนจะต้องจดจำ...และแน่นอนครับทริปแบบนี้ ถือว่าเป็นทริปสุดๆของสมาชิก


หลายๆคน  แต่ละคนจะได้ประสบการณ์แบบสุดๆในหลายๆเรื่อง...เป็นต้นว่า  เหนื่อยสุดๆในชีวิต  หนาวสุดๆ


ทิวทัศน์ที่สุดๆ....เป็นต้น

(ภาพนี้เป็น Mera Peak ยอดหิมะสูงจากยอดแรกเป็น North ..Central และ South Mera Peak ตามลำดับครับ
เราจะไป Central Peakครับ)
 

วันที่ 1 พ.ย.  วันแรกของการเดิน  เราบินจาก Kathmandu สู่ Lukla ตั้งแต่เช้า...และออกเดินหลังมื้อเที่ยง


ที่ Lukla  กติกาก็คือแต่ละคนเดินไปตามสปีดและสไตล์ ของตัวเอง ไม่ต้องรอหรือเกาะกลุ่มกันเกินไป  เพราะ


การเดินบนที่สูงๆแบบนี้ เราต้องดึงเอาความสามารถในการเดินออกมาใช้อย่างเต็มกำลัง ดังนั้นเราจึงไม่มีกฎ


ใดๆที่จะเป็นอุปสรรคต่อการเดินของทุกคน...

(ชายสูงวัยใน Lukla ผมเห็นเดินไปแบกของมาหลายรอบ...ชีวิตเลือกไม่ได้ ก็ต้องสู้กันไปครับ)

  ทิวทัศน์วันนี้ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษสำหรับผมและเพื่อนผู้เคยเทรกกิ้งย่านนี้มาก่อนแล้ว  แต่สำหรับ


สมาชิกใหม่อีกหลายคนวันนี้นับว่าน่าท้าทาย และน่าตื่นตา สวยงามพอสมควร…สภาพการเดินทางวันนี้ไม่


ลำบากมากนัก มีการเดินขึ้นเขาบ้างแต่ไม่สูงชันมากนักและท้ายที่สุด เราก็ถึงที่พัก(Puiyan 2700m)ในระดับที่


ต่ำกว่าจุดเริ่มต้นที่ Lukla(2850m) 

 ผมและสมาชิกส่วนหนึ่งเดินทางถึงที่พักแรมคืนแรก ราวห้าโมงเย็น...แต่


เนื่องจากลูกหาบส่วนใหญ่ยังมาไม่ถึง  ทำให้แผนที่จะต้องนอนกันในเต้นท์ถูกเปลี่ยน...เราจะนอนในบ้านพัก


แทนครับ  อย่างไรก็ดีหลังจากฟ้ามืด(ที่เนปาลช่วงนี้ จะมืดเร็วกว่าปกติ ราวๆ 5โมงครึ่งฟ้าจะมืดแล้วครับ) พี่อ๋อย


สมาชิกคนหนึ่งของเรา ก็ยังมาไม่ถึงที่พัก  ...ทุกคนกังวลใจ คิดกันไปต่างๆ ผมเองก็หวั่นๆใจเกรงว่าพี่อ๋อยจะ


ร่วมทริปกับเราจนตลอดได้หรือไม่..

(บรรยากาศยามเย็นๆ ใกล้ถึงที่พักแล้วครับ)

ในที่สุดขณะที่เรากินมื้อเย็นมื้อแรก ช่วงเวลาทุ่มเศษๆ พี่อ๋อยและ Temba Sherpa (ไกด์ปีนเขา ) ก็ได้


เดินทางมาถึง....และเราก็ได้ทราบว่าปัญหาที่รั้งตัวพี่อ๋อยไว้ ก็คือ ตะคริวที่ต้นขาทั้งสอง  ทำให้พี่อ๋อยเดินได้


อย่างลำบากและเจ็บปวดอย่างมาก  อย่างไรก็ดียาลดอาการปวดอักเสบของกล้ามเนื้อที่พี่อ๋อยได้หลังอาหารมื้อ


เย็นนั้นและยาทาบรรเทาปวดต่างๆที่พี่อ๋อยใช้ ก็ช่วยทำให้อาการต่างๆหายไปจนเป็นปกติได้ในรุ่งเช้าวันต่อมา


ทำให้สมาชิกคนอื่นๆต่างโล่งอกไปตามๆกัน


     อย่างไรก็ดีในวันนี้นอกจากพี่อ๋อยจะมีปัญหาเกิดตะคริวแล้ว พี่ประสิทธิ์พี่ใหญ่ของเราก็เกิดปัญหาปวดที่ข้อ


ขา ด้วยเหมือนกัน...พี่ประสิทธิ์บอกว่า ที่พลาดทำให้เจ็บก็เพราะประมาทในการเดินไป  ผมเลยต้องรีบจัดหายา


ให้พี่ประสิทธิ์ไปอีกหนึ่งขนาน และโชคดีที่อาการปวดของพี่ประสิทธิ์ก็ดีขึ้นจนเป็นปกติในวันต่อๆมา...

วันที่ 2 พ.ย. เดินทางจาก puiyan(2700m) สู่ Bhalukhop(2500m)  เส้นทางวันนี้ไม่ยาวไกลมากนัก เดิมที


เราจะต้องเดินไปพักที่ Pungum ซึ่งอยู่ไกลและสูงกว่า แต่ไกด์นำทางขอเปลี่ยนแผนในช่วงคุยกันระหว่างมื้อ


เที่ยงเนื่องจากไม่อยากให้พวกเราหักโหมมากเกินไป หลังจากที่วันแรกพี่อ๋อยมีปัญหาในการเดินทางเล็กน้อย


เกิดขึ้น...ดังนั้นวันนี้พวกเราส่วนใหญ่จึงเดินทางถึงที่พักในเวลาเร็วกว่าที่คาดมาก  อย่างไรก็ดีพี่อ๋อยก็ยังคงเดิน


ถึงจุดหมาย ช้ากว่าทุกคน...ผมทราบปัญหาของพี่อ๋อยในเวลาต่อมาว่า โรคเก่าของพี่เขากำเหริบ...ริดสีดวง


ทวาร...มันกลับมาอีกครั้งเนื่องจากการนั่งขับถ่ายและการเบ่งขณะขับถ่าย  แน่นอนครับเทรกกิ้งที่เนปาล


เส้นทางนี้แทบจะไม่มีส้วมให้ใช้ ถึงมีก็เป็นแค่หลุมขุด ไม่ได้มีสุขภัณฑ์ใดๆให้ได้ใช้ทั้งสิ้นหละครับ  เรื่องนี้จึง


เหมือนเราได้ย้อนกลับไปสู่การใช้ชีวิตแบบยุคเริ่มต้นของมนุษย์เรา อย่างนั้นเลยครับ...

(เดินผ่านหมู่บ้านตามแนวเขา เขามีอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก การทำนา/ปลูกพืชต้องเป็นขั้นบันไดแบบนี้ครับ)

ด้วยเหตุแห่ง ริดสีดวงทวารกำเหริบ ทำให้พี่อ๋อย แทบจะหมดความอดทนเพราะเราไม่ได้เตรียมยาเพื่อการนี้


เลย พี่อ๋อยต้องคิดหนักว่าจะไปต่อหรือจะถอย...ท้ายสุด..ถ้าถอยก็ต้องกลับไปรอที่ Lukla อีกสิบกว่าวัน พี่อ๋อย


จึงฮึดสู้ขอไปต่อ ขอเดินช้าๆ แม้จะไปถึงสุดท้าย..แต่ก็ได้ชื่นชมธรรมชาตินานกว่าคนอื่น ที่ตั้งหน้าตั้งตาเดิน..


แล้วก็เดิน..หละครับ  เหมือนๆพี่เขาจะได้กำไรกว่าคนอื่นๆนะครับ

  ตลอดเส้นทางในวันนี้ไม่มีอะไรมากครับ เราเดินขึ้น-ลง ไต่ไปตามไหล่เขา ผ่านหมู่บ้านเล็กๆบ้างประปราย


เส้นทางวันนี้จึงไม่หนักหนาอะไรมากนักครับ คืนนี้เรายังได้พักในเขตหมู่บ้าน  เมื่อใกล้ค่ำแม้จะหนาวเย็นมาก


แต่พวกเราก็ยังคง มีโอกาสได้รับความอบอุ่นระหว่างมื้อค่ำ ภายในบ้านพักที่เราได้อาศัยพื้นที่ภายนอกกางเต้นท์


พักแรม ผ่านไปได้อีกหนึ่งวันครับ...

(คุณยายท่าทางใจดีครับ...เจ้าของบ้านที่เราไปอาศัยพื้นที่กางเต้นท์ครับ)

วันที่ 3 พ.ย. เราเดินจาก ที่พักในเวลาเช้า สู่ Niunso(2600m) ช่วงนี้เริ่มเดินทางผ่านเส้นทางที่ออกนอก


เส้นทาง การสัญจรของชาวบ้านทั่วไป เป็นช่วงของการเดินตามเส้นทางสำหรับการเทรกกิ้งสู่ Mera Peak


โดยเฉพาะ เส้นทางจึงค่อยๆยากขึ้น มีทั้งความเสี่ยงจากความชัน ความแคบ ความไม่มั่นคงของพื้นผิวเส้นทาง


เดิน ทำให้วันนี้ หลังจากผ่านการเดินอย่างเหน็ดเหนื่อยจนถึงที่พัก เราจึงเริ่มมีเรื่องให้คุย ให้บ่นกันถึงเส้นทาง


เดินที่ผ่านพ้นกันไป ในระหว่างมื้อค่ำ ที่หนาวเหน็บกลางป่า...ทำให้พวกเราได้รู้จักกันมากขึ้นๆ  รวมทั้งทำให้ ผู้


ที่ยังไม่เคยสัมผัสการเทรกกิ้งที่เนปาลได้เข้าใจถึงอารมณ์ ความรู้สึกของการเทรกกิ้งมากยิ่งขึ้น 

วันที่ 4 พ.ย. เส้นทางสูงชัน ขึ้นๆ ลงๆ สู่ Chhotrekhala (3000m)   วันนี้เล่นเอาหลายคนเหนื่อยไปตามกัน


เส้นทางมีหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ปีนเขาสูงชัน ลูกแล้วลูกเล่า  เส้นทางหลายช่วงมีทั้งน่าหวาดเสียว อันตราย


ประเภทพลาดกันไม่ได้ ถ้าพลาด ลื่น ล้ม พลัดตกลงไป มีสิทธิ์บาดเจ็บจนถึงตายได้เลย  วันนี้เนื่องจากเส้นทาง


เดินยาวไกล และไม่มีที่พักหรือชุมชนใดๆเลยระหว่างทาง พวกเราจึงต้องเตรียมห่ออาหาร(Packed Lunch)


สำหรับมื้อเที่ยง ไว้กินระหว่างทาง พูดถึงเรื่องอาหารที่นี่ ก็แน่นอนครับ คนไทยเราไม่มีอะไรถูกปาก คุ้นเคย


เหมือนอาหารไทยๆบ้านเรา  อาหารที่พ่อครัวเตรียมให้เรา บางคนก็กินได้ บางคนกินไม่ได้ หรือไม่ชอบกิน


อาหารจึงเหลือ แทบทุกมื้อ เมนูอาหารหลายวันเข้าก็เริ่มซ้ำๆ อาหารสำเร็จรูปที่เราเตรียมไปจากเมืองไทย ก็ยัง


ต้องยอมแพ้  พวกเราเกิดอาการเบื่ออาหารกันเมนูเดิมๆตามๆกัน แต่อย่างไรก็ดีพวกเราก็ต้องช่วยกันกระตุ้นและ


ย้ำว่า ต้องกินเพราะแต่ละวันเราต้องเดินไกล จึงต้องการพลังงานในแต่ละวันสูงมากพอควร